Ώρα 7:00 π.μ
Χρόνος ανάγνωσης 4’15”
Έξω, ο αέρας λυσσομανάει, οι τέντες πεταρίζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα απλωμένα ρούχα ξεφεύγουν από τα πολυκαιρισμένα δεσμά τους και πετάνε μία βιαστική πτήση προς την ελευθερία, για να καταλήξουν φαρδιά πλατιά στην πυλωτή.
Ο ήχος από τα κύματα που σκάνε στην ακτή, φτάνει έως το κρεβάτι μου, με τόση δύναμη, που τραβάω την κουβέρτα μέχρι την μύτη μου, μην τυχόν και με πετύχει καμμιά σταγόνα…
Η κουβερτούλα μου , καρό φλις , από το Vicko, με την κάτω της πλευρά, αυτή που ακουμπάει στο δέρμα, λευκή σαν προβιά και χουχουλιάρικη μέχρι εκεί που δεν πάει….
Από τα λίγα πράγματα που πήρα φεύγοντας άρον άρον από την Θεσσαλονίκη, για να περάσω την καραντίνα κοντά στην θάλασσα….
Όχι, δεν ανέλαβα την διαφημιστική καμπάνια του Vicko….😂
Είναι, που χθες βράδυ αποκοιμήθηκα ακούγοντας το audio book της Mel Robbins , The 5 seconds rule!
Θα σου αναφέρω συνοπτικά τι κατάλαβα από το βιβλίο, για να καταλάβεις κι εσύ με την σειρά σου, γιατί σε ζαλίζω πάλι με τα δικά μου…😂
Λέει λοιπόν η Μελ, ότι κάθε φορά που θέλεις να κάνεις κάτι ή «πρέπει» να το κάνεις αλλά δεν θέλεις (συνήθως δεν θέλεις και αυτό ονομάζεται αναβλητικότητα) , μετράς αντίστροφα 5 4 3 2 1 , σαν να πρόκειται να εκτοξευθείς και απλά το κάνεις…
Είναι ένας τρόπος να παρακάμψεις τον λογικό νου, που η δουλειά του είναι να σε εφοδιάσει με δεκάδες δικαιολογίες προκειμένου να μην χρειαστεί να κάνεις αυτό που «χρειάζεται» να κάνεις !
Ως αναβλητική καθ’ έξιν , ενθουσιάστηκα με την ιδέα και σήμερα είναι η πρώτη μέρα της εφαρμογής!
Η Μελ , ουσιαστικά λέει πως δεν πρέπει ποτέ να πατάς το snooze button, να μην κλείνεις δηλαδή το ξυπνητήρι και να μην την “πέφτεις” για ύπνο ξανά και το αιτιολογεί πολύ ωραία και επιστημονικά, εξηγώντας ότι μ’αυτόν τον τρόπο, διαταράσσεται ο κύκλος του ύπνου και μετά νιώθεις «χώμα» όλη μέρα, αλλά δεν είναι αυτό που θέλω να σου πω τώρα…
Πρόσεξε με λίγο… Χθες λοιπόν, ρύθμισα το ξυπνητήρι στις 7:30 και σκεφτόμουν με χαρά και ενθουσιασμό πως μόλις χτυπήσει , θα μετρήσω 5 4 3 2 1 , θα πεταχτώ από το κρεβάτι, θα κάνω το πρωινό μου κρύο ντους και θα πάω για τρέξιμο….
Ααα ναι ,δεν σου πα… Άρχισα τρέξιμο! Είπα να κάνω καινούργια πράγματα σ’αυτή την καραντίνα, πράγματα που για πολύ καιρό τα θαύμαζα , αλλά είχα έτοιμες παρά πολλές δικαιολογίες και έτσι τα ανέβαλα!
Ξύπνησα κατά τις 7 από τον θόρυβο που έκανε ο αέρας!
- Χμμμμμ ….. 5 4 3 2 1 και θα πεταχτώ να ξεκινήσω με χαρά την μέρα μου!
Αντ’ αυτού τυλίγω πιο σφιχτά την κουβέρτα πάνω μου και γυρίζω πλευρό…. - 5 4 3 2 1 ξαναμετράω…
Θα ‘ναι χαλασμένο ( το σύστημα εννοώ! Έπρεπε να σηκωθώ με την πρώτη…)! Γιατί δεν πιάνει; Ίσως αν ο καιρός ήταν καλύτερος… Που θα βγω με τέτοιον αέρα! - 5 4 3 2 1 έλα μωρέ, ούτως η άλλως, το ξυπνητήρι το έβαλα στις 7:30!
Μααααα, μου φωνάζει η Μελ, δεν πάει έτσι! Πρέπει να πετάγεσαι από το κρεβάτι! - 5 4 3 2 1 …. Γιατί δεν μπορώ να αφήσω την χουχουλιάρικη κουβερτούλα, προκειμένου να πάω ένα βήμα πιο κοντά στον καλύτερο, αποφασισμένο, γυμνασμένο εαυτό μου;
- 5 4 3 2 1 …… Ρεεεεεεε! Γιατί είναι τόσο δύσκολο; Αφού ξέρω ότι μετά θα νιώθω καλύτερα! Γιατί σαμποτάρω τον εαυτό μου και την πιθανότητα να συναντήσω την καλύτερη εκδοχή μου;
- 5 4 3 2 1 … εδώ και σχεδόν μισή ώρα μετράω και ξαναμετράω… Αν ήμουν πύραυλος, θα ήμουν αυτός που εκρήγνυται πριν καν αφήσει το έδαφος!
- 5 4 3 2 1 ….και επιτέλους αποφασίζω να σηκωθώ! Ω ναι! 7:28 ακριβώς! Λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι…
Μπαίνω για ντούς, φεύγω για τρέξιμο, ο κρύος αέρας με ξυπνάει πιο πολύ από το κρύο νερό. Είναι μια εβδομάδα που ξεκίνησα να τρέχω.
Την πρώτη μέρα ένιωθα τα πνευμόνια μου να καίνε.
Έκανα βία βία 500μ. (Σαν να σε βλέπω τώρα να σκέφτεσαι : καλά ρε! γυμνάστρια πράμα και κουράστηκες στα 500μ. ;
Ω ναι! Και οι γυμνάστριες δικαιούνται να μην τρέχουν και οι γιατροί δικαιούνται να αρρωσταίνουν και οι δάσκαλοι γιόγκα έχουν δικαίωμα να μην είναι Βούδες, όπως και οι παπάδες να μην είναι άγιοι… και πάει λέγοντας… Έχε το υπόψιν σου ,την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να θεωρεί ότι όλοι «πρέπει» να ανταπεξέρχονται στις προσδοκίες του ρόλου που παίζουν… 😜)
Πάντα θαύμαζα τους δρομείς, τα καλογυμνασμένα και χωρίς λίπος σώματα τους, που τρέχουν σαν να μην έχουν βάρος και σαν να αιωρούνται σχεδόν μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Όχι εγώ δεν είμαι σαν αυτούς (αλλά σίγουρα μπορώ να γίνω αν το αποφασίσω), ίσα ίσα που νιώθω απίστευτα βαριά και τα πόδια μου σαν κουρσούμια.
«Βλέπω» όμως μπροστά μου, αυτόν τον εαυτό που αιωρείται, (δεν ξέρω πόσο καιρό μετά) και ήδη αισθάνομαι πιο ανάλαφρη.
Οκ! Θα μπορούσα να κοιμηθώ άλλη μια ώρα! Πόση διαφορά όμως, θα έκανε αυτό στην ζωή μου; Μήπως δεν έχω κοιμηθεί ατέλειωτες ώρες;
Τρέχω και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνω αυτό που έχω ήδη αποφασίσει και γιατί αποφασίζει το σώμα μου αντί για μένα; (Σε επόμενο άρθρο θα σου πω αυτά που λέει ο Dr Joe Dispenza, για το πώς το σώμα, γίνεται το μυαλό και αποφασίζει ξεκάθαρα μόνο του!)
Λες γι’ αυτό να μην πετυχαίνουν όλες αυτές οι τεχνικές αυτοβελτίωσης και όχι επειδή όντως δεν δουλεύουν;
Λες, όλες αυτές οι γιόνγκες και οι μόνγκες και οι διαλογισμοί κι όλα αυτά που λέω ότι δεν δουλεύουν, να είναι επειδή απλά δεν τα κάνω; Επειδή δεν νιώθω ότι θέλω να τα κάνω; Ή επειδή τα κάνω για λίγο, με ζορίζουν και πριν δω αποτέλεσμα τα παρατάω; Γιατί με δυσκολεύουν και με ξεβολεύουν; Και κρύβομαι πίσω από το μικρό μου το δαχτυλάκι, πιστεύοντας ότι έχω ελεύθερη βούληση και επιλέγω να μην το κάνω , ενώ στην ουσία φοβάμαι να το κάνω;
Και που είναι η ελευθερία μου σ ‘αυτό;
- Μήπως εντέλει νιώθω πραγματικά ελεύθερη, όταν επιλέγω να κάνω αυτό που «πρέπει» (ακόμη κι αν δεν νιώθω ότι το θέλω), γιατί αυτό θα με πάει εκεί που «θέλω»;
- Μήπως είμαι ελεύθερη όταν κρατάω την υπόσχεση που δίνω στον εαυτό μου, ακόμη κι αν δεν αισθάνομαι εκείνη την στιγμή ότι θέλω να το κάνω;
- Μήπως έτσι αποκτάω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ; Νιώθω ότι είναι σύμμαχος και όχι αντίπαλος;
- Μήπως νιώθω ότι οτιδήποτε κι αν αποφασίσω μπορώ να το πραγματοποιήσω γιατί απλά θα το κάνω; Γιατί το έχω αποδείξει ήδη;
- Μήπως 5 4 3 2 1 οφείλω να αφήσω τις δικαιολογίες και απλά να το κάνω;
Just do it, guys… που λέει και η Nike…
Υ.Γ. Μετά το πρωινό τρέξιμο νιώθω υπέροχα!
Γεμάτη ενέργεια και χαρούμενη διάθεση!
Στην συνέχεια έχω το intention workshop με την υπέροχη Μαρία Αλεξιάδου και βγαίνει αυτή η πρόθεση:
Σήμερα αντιλαμβάνομαι απόλυτα την έννοια των:
« πρέπει να κάνω κάτι» και
«θέλω να κάνω κάτι»…
Αναγνωρίζω με ευκολία την στιγμή που λέω ψέματα στον εαυτό μου (τις δικαιολογίες που λέγαμε…), ότι «πρέπει» να κάνω κάτι, επειδή φοβάμαι να κάνω κάτι διαφορετικά. (πρέπει να κοιμηθώ λίγο ακόμη…)
Αγκαλιάζω τον φόβο μου (και όχι την κουβέρτα μου…😂) και είμαι δίκαιη με τον εαυτό μου (μένω πιστή στον στόχο μου), δίνοντας του χρόνο (5 4 3 2 1) να το αλλάξω όταν είμαι έτοιμη!
Εντωμεταξύ γνωρίζω ότι δεν «πρέπει» (δεν είμαι υποχρεωμένη) να κάνω κάτι, αλλά εγώ επιλέγω να το κάνω!
Αναγνωρίζω ότι τώρα κάνω αυτό που επιλέγω, μέχρι την στιγμή που θα πάψω να το επιλέγω!
Νιώθω την ελευθερία να επιλέξω συνειδητά, χωρίς να νιώθω θύμα (των καταστάσεων…).
Γνωρίζω με βεβαιότητα (και τόλμη θα προσθέσω εγώ…), ότι όταν είμαι έτοιμη και το θέλω, ΕΠΙΛΕΓΩ να το κάνω στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!
Τυχαία η πρόθεση; Δεν νομίζω….